Spreuke Chapter 7

1. My seun, onderhou my woorde en bewaar my gebooie by jou;

2. onderhou my gebooie, dan sal jy lewe, en my onderwysing soos jou oogappel;

3. bind hulle aan jou vingers, skryf hulle op die tafel van jou hart.

4. Sê aan die wysheid: Jy is my suster! en noem die verstand jou vertroueling,

5. sodat hulle jou kan bewaar vir die vreemde vrou, vir die ontugtige wat met haar woorde vlei.

6. Want ek het deur die venster van my huis, deur my tralievenster uitgekyk,

7. en ek het onder die eenvoudiges gesien, onder die jongmense ‘n verstandelose jongman opgemerk,

8. wat op die straat verbygaan naby haar hoek en in die rigting van haar huis stap,

9. in die skemer, in die aand van die dag, in die middel van die nag en die donker.

10. En kyk, daar kom ‘n vrou hom tegemoet, soos ‘n hoer aangetrek en listig van hart—

11. sy is onrustig en losbandig, haar voete kan nie in haar huis bly nie—

12. nou buitekant, dan weer op die pleine, en sy staan by elke hoek en loer.

13. En sy het hom gegryp en hom gesoen, met ‘n onbeskaamde gesig vir hom gesê:

14. Ek moes dankoffers bring, vandag het ek my geloftes betaal;

15. daarom het ek uitgegaan om jou te ontmoet, om jou aangesig te soek, en ek het jou gekry.

16. Ek het my bed met dekens opgemaak, met bont spreie van Egiptiese linne;

17. ek het my bed besprinkel met mirre, alewee en kaneel—

18. kom, laat ons dronk word van liefde tot die môre toe, laat ons mekaar vrolik maak in welluste.

19. Want die man is nie tuis nie, hy het ver weg op reis gegaan,

20. die geldbeurs het hy met hom saamgeneem, teen die dag van volmaan sal hy eers tuis kom.

21. Sy het hom verlei deur haar baie mooipraatjies, deur die gladheid van haar lippe het sy hom verlok.

22. Hy loop skielik agter haar aan soos ‘n bees wat na die slagpaal gaan, en soos voetboeie wat dien tot tugtiging van die sot,

23. totdat die pyl sy lewer splits; soos ‘n voël haastig na die vangnet vlieg—sonder om te weet dat dit ten koste van sy lewe is.

24. Hoor dan nou na my, seuns, en luister na die woorde van my mond.

25. Laat jou hart nie afwyk na haar weë nie, dwaal nie rond op haar paaie nie.

26. Want baie is die gesneuweldes wat sy laat val het, en talryk almal wat deur haar vermoor is.

27. Haar huis is weë na die doderyk, wat afdaal na die kamers van die dood.