Sálmarnir Chapter 71

1. Hjá þér, Drottinn, leita ég hælis, lát mig aldrei verða til skammar.

2. Frelsa mig og bjarga mér eftir réttlæti þínu, hneig eyru þín til mín og hjálpa mér.

3. Ver mér verndarbjarg, vígi mér til hjálpar, því að þú ert bjarg mitt og vígi.

4. Guð minn, bjarga mér úr hendi illgjarnra, undan valdi illvirkja og harðstjóra.

5. Því að þú ert von mín, þú, Drottinn, ert athvarf mitt frá æsku.

6. Við þig hefi ég stuðst frá móðurlífi, frá móðurskauti hefir þú verið skjól mitt, um þig hljómar ætíð lofsöngur minn.

7. Ég er mörgum orðinn sem undur, en þú ert mér öruggt hæli.

8. Munnur minn er fullur af lofstír þínum, af dýrð þinni daginn allan.

9. Útskúfa mér eigi í elli minni, yfirgef mig eigi, þá er þróttur minn þverrar.

10. Því að óvinir mínir tala um mig, þeir er sitja um líf mitt, bera ráð sín saman:

11. "Guð hefir yfirgefið hann. Eltið hann og grípið hann, því að enginn bjargar."

12. Guð, ver eigi fjarri mér, Guð minn, skunda til liðs við mig.

13. Lát þá er sýna mér fjandskap farast með skömm, lát þá íklæðast háðung og svívirðing, er óska mér ógæfu.

14. En ég vil sífellt vona og auka enn á allan lofstír þinn.

15. Munnur minn skal segja frá réttlæti þínu, frá hjálpsemdum þínum allan daginn, því að ég veit eigi tölu á þeim.

16. Ég vil segja frá máttarverkum Drottins, ég vil boða réttlæti þitt, það eitt.

17. Guð, þú hefir kennt mér frá æsku, og allt til þessa kunngjöri ég dásemdarverk þín.

18. Yfirgef mig eigi, ó Guð, þegar ég er gamall orðinn og grár fyrir hærum, að ég megi kunngjöra styrkleik þinn komandi kynslóð.

19. Máttur þinn og réttlæti þitt, ó Guð, nær til himins, þú sem hefir framið stórvirki, Guð, hver er sem þú?

20. Þú sem hefir látið oss horfa upp á miklar nauðir og ógæfu, þú munt láta oss lifna við að nýju og láta oss aftur stíga upp úr undirdjúpum jarðar.

21. Þú munt auka við tign mína og aftur veita mér huggun.

22. Þá vil ég lofa trúfesti þína með hörpuleik, Guð minn, leika á gígju fyrir þér, þú Hinn heilagi í Ísrael.

23. Varir mínar skulu fagna, er ég leik fyrir þér, og sál mín er þú hefir leyst.

24. Þá skal og tunga mín tala um réttlæti þitt liðlangan daginn, því að þeir urðu til skammar, já hlutu kinnroða, er óskuðu mér ógæfu.