Filippíbréfið Chapter 2

1. Ef nokkurs má sín upphvatning í nafni Krists, ef kærleiksávarp, ef samfélag andans, ef ástúð og meðaumkun má sín nokkurs,

2. þá gjörið gleði mína fullkomna með því að vera samhuga, hafa sama kærleika, einn hug og eina sál.

3. Gjörið ekkert af eigingirni eða hégómagirnd. Verið lítillátir og metið aðra meira en sjálfa yður.

4. Lítið ekki aðeins á eigin hag, heldur einnig annarra.

5. Verið með sama hugarfari sem Jesús Kristur var.

6. Hann var í Guðs mynd. En hann fór ekki með það sem feng sinn að vera Guði líkur.

7. Hann svipti sig öllu, tók á sig þjóns mynd og varð mönnum líkur.

8. Hann kom fram sem maður, lægði sjálfan sig og varð hlýðinn allt til dauða, já, dauðans á krossi.

9. Fyrir því hefur og Guð hátt upp hafið hann og gefið honum nafnið, sem hverju nafni er æðra,

10. til þess að fyrir nafni Jesú skuli hvert kné beygja sig á himni, jörðu og undir jörðu

11. og sérhver tunga játa Guði föður til dýrðar: Jesús Kristur er Drottinn.

12. Þess vegna, mínir elskuðu, þér sem ætíð hafið verið hlýðnir, vinnið nú að sáluhjálp yðar með ugg og ótta eins og þegar ég var hjá yður, því fremur nú, þegar ég er fjarri.

13. Því að það er Guð, sem verkar í yður bæði að vilja og framkvæma sér til velþóknunar.

14. Gjörið allt án þess að mögla og hika,

15. til þess að þér verðið óaðfinnanlegir og hreinir, flekklaus Guðs börn meðal rangsnúinnar og gjörspilltrar kynslóðar. Þér skínið hjá þeim eins og ljós í heiminum.

16. Haldið fast við orð lífsins, mér til hróss á degi Krists. Þá hef ég ekki hlaupið til einskis né erfiðað til ónýtis.

17. Og enda þótt blóði mínu verði úthellt við fórnarþjónustu mína, þegar ég ber trú yðar fram fyrir Guð, þá gleðst ég og samgleðst yður öllum.

18. Af hinu sama skuluð þér einnig gleðjast og samgleðjast mér.

19. En ég hef þá von til Drottins Jesú, að ég muni bráðum geta sent Tímóteus til yðar, til þess að mér verði einnig hughægra, þá er ég fæ að vita um hagi yðar.

20. Ég hef engan honum líkan, sem lætur sér eins einlæglega annt um hagi yðar. –

21. Allir leita þess, sem sjálfra þeirra er, en ekki þess, sem Krists Jesú er. –

22. En þér vitið, hvernig hann hefur reynst, að hann hefur þjónað að boðun fagnaðarerindisins með mér eins og barn með föður sínum.

23. Hann vona ég þá að geta sent, jafnskjótt og ég sé, hvað um mig verður.

24. En ég ber það traust til Drottins, að ég muni og bráðum koma sjálfur.

25. Ég taldi það og nauðsynlegt að senda til yðar Epafrodítus, bróður minn, samverkamann og samherja, en sendimann yðar og erindreka í því að bæta úr þörf minni.

26. Hann hefur þráð yður alla og liðið illa út af því, að þér höfðuð heyrt, að hann hefði orðið sjúkur.

27. Því sjúkur varð hann, að dauða kominn, en Guð miskunnaði honum og ekki einungis honum, heldur og mér, til þess að ég skyldi eigi hafa hryggð á hryggð ofan.

28. Fyrir því læt ég mér enn annara um að senda hann heim, til þess að þér verðið aftur glaðir, er þér sjáið hann, og mér verði hughægra.

29. Takið því á móti honum í nafni Drottins með öllum fögnuði, og hafið slíka menn í heiðri.

30. Hann var að vinna fyrir Krist. Þess vegna var hann að dauða kominn. Hann lagði líf sitt í hættu til þess að bæta upp það, sem brast á hjálp yðar mér til handa.