مزامير Chapter 147

1. هلّلویاه، زیرا خدای ما را سراییدننیکو است و دلپسند، و تسبیح خواندن شایسته است!

2. خداوند اورشلیم را بنا می‌کند و پراکندگان اسرائیل را جمع می‌نماید.

3. شکسته دلان را شفا می‌دهد و جراحتهای ایشان را می‌بندد.

4. عدد ستارگان را می‌شمارد و جمیع آنها را به نام می‌خواند.

5. خداوند ما بزرگ است و قوّت او عظیم و حکمت وی غیرمتناهی.

6. خداوند مسکینان را برمیافرازد و شریران را به زمین می‌اندازد.

7. خداوند را با تشکّر بسرایید. خدای ما را با بربط سرود بخوانید.

8. که آسمانها را با ابرها می‌پوشاند و باران را برای زمین مهیّا می‌نماید و گیاه را بر کوه‌ها می‌رویاند.

9. که بهایم را آذوقه می‌دهد و بچّه‌های غراب را که او را می‌خوانند.

10. در قوّت اسب رغبت ندارد، و از ساقهای انسان راضی نمی‌باشد.

11. رضامندی خداوند از ترسندگان وی است و از آنانیکه به رحمت وی امیدوارند.

12. ای اورشلیم، خداوند را تسبیح بخوان. ای صهیون، خدای خود را حمد بگو.

13. زیرا که پشت بندهٔ‌ای دروازه‌هایت را مستحکم کرده و فرزندانت را در اندرونت مبارک فرموده است.

14. که حدود تو را سلامتی می‌دهد و تو را از مغز گندم سیر می‌گرداند.

15. که کلام خود را بر زمین فرستاده است و قول او به زودی هر چه تمامتر می‌دود.

16. که برف را مثل پشم می‌باراند، و ژاله را مثل خاکستر می‌پاشد.

17. که تگرگ خود را در قطعه‌ها می‌اندازد؛ و کیست که پیش سرمای او تواند ایستاد؟

18. کلام خود را می‌فرستد و آنها را می‌گدازد. باد خویش را میوزاند، پس آبها جاری می‌شود.

19. کلام خود را به یعقوب بیان کرده، و فرایض و داوریهای خویش را به اسرائیل.

20. با هیچ امّتی چنین نکرده است و داوریهای او را ندانسته‌اند. هلّلویاه!