غزل غزلونه Chapter 6

1. ستا جانان چرته لاړونه،په ټولو پېغلو کښې ښائسته جينۍ؟ستا جانان چرته تلے دېنه؟چې مونږ تا سره د هغۀ تلاش وکړونه؟محبوبه

2. زما جانان خپل باغ ته راغلے دېنه،خپل د خوشبويانو کټ ته،چې خپله رمه په باغونو کښې وڅروينه،او د لاله ګلونه ترې نه راټول کړينه.

3. جانان زما او زۀ د جانان يمه،هغه چې د لاله په ګلونو کښې مزې کوينه.پينځم سرودمحبوب

4. زما محبوبې، تۀ لکه د تِرضاه د ښار په شان ښائسته ينه.آو، لکه د يروشلم په شان ښائسته ينه،او په يو ځل ليدو دې ما نه زړګے وړے دېنه.

5. سترګې دې ما نه واړوه،ځکه چې زۀ يې بې‌وسه کړے يمه.ستا زلفى وَل وَل لکه د چېلو د رمو په شان دينه،چې د جِلعاد د غرۀ نه لاندې راکوزيږينه.

6. ستا غاښونه د سپينو ګډو په شان دينه،چې تازه ترې نه وړۍ اخوا شوې وينه،او تازه لمبولے شوے وينه.هر يو غاښ دې د بل سره جوړه دېنه،يو هم کنډم شوے نۀ دېنه.

7. ستا اننګى د نقاب شاته لکه د ګلابى انار ځليږينه.

8. په شپېتو مَلِکو او په اتيا وينځو کښېاو په بې‌شمېره پېغلو کښې،

9. خو زۀ به بيا هم خپله ګوګوشتکه خوښومه،زما کامله مينه، د خپلې مور ډېره خوښه ده نه،او د هغه چا ډېره نيازبينه چا چې زيږولې ده نه.پېغلې هغه وينى او د هغې صِفت کوينه،تر دې چې شهزادګۍ او شاهى وينځېد هغې د صِفت سندرې وائينه.

10. ”دا څوک ده چې لکه د سحر د رڼا په شان راوچتيږينه،لکه د سپوږمۍ په شان ښائسته، او د نمر په شان ځليږينه،او په يو ځل ليدو دې ما نه زړګے وړے دېنه.“

11. زۀ د غوزانو باغ ته لاړمهاو وادۍ ته د ګلونو د غوټو سيل ته لاړمه،د انګورو د ځيلو راټوکېدل ووينمهاو چې انارو ګلونه کړى دى کۀ نه

12. زۀ په خپل ځان نۀ پوهېدمه،او د عشق نه رپېدمهلکه چې په شاهى ګاډۍ کښې سور يمهښځې

13. واپس راشه، مونږ ته راواپس شه، اے د شولم پېغلې.واپس راشه، واپس راشه چې مونږ تا دوباره وګورونه.محبوبتاسو د شولم دې پېغلې ته ولې ګورئينهکله چې هغه د ګډېدونکو د دوه صفونوپه مينځ کښې ډېره ښائسته ګډيږينه؟