مزامير Chapter 107

1. خداوند را حمد بگویید زیرا که او نیکو است و رحمت او باقی است تا ابدالآباد.

2. فدیه شدگان خداوند این را بگویند که ایشان را از دست دشمن فدیه داده است.

3. و ایشان را از بُلدان جمع کرده، از مشرق و مغرب و از شمال و جنوب.

4. در صحرا آواره شدند و دربادیهای بیطریق و شهری برای سکونت نیافتند.

5. گرسنه و تشنه نیز شدند و جان ایشان در ایشان مستمند گردید.

6. آنگاه در تنگی خود نزد خداوند فریاد برآوردند و ایشان را از تنگیهای ایشان رهایی بخشید،

7. و ایشان را به راه مستقیم رهبری نمود، تا به شهری مسکون درآمدند.

8. پس خداوند را به‌سبب رحمتش تشکّر نمایند و به‌سبب کارهای عجیب وی با بنی‌آدم.

9. زیرا که جان آرزومند را سیر گردانید و جان گرسنه را از چیزهای نیکو پر ساخت،

10. آنانی که در تاریکی و سایه موت نشسته بودند، که در مذلّت و آهن بسته شده بودند.

11. زیرا به کلام خدا مخالفت نمودند و به نصیحت حضرت اعلی اهانت کردند.

12. و او دل ایشان را به مشقّت ذلیل ساخت؛ بلغزیدند و مدد کننده‌ای نبود.

13. آنگاه در تنگی خود نزد خداوند فریاد برآوردند و ایشان را از تنگیهای ایشان رهایی بخشید.

14. ایشان را از تاریکی و سایه موت بیرون آورد و بندهای ایشان را بگسست.

15. پس خداوند را به‌سبب رحمتش تشکّر نمایند و به‌سبب کارهای عجیب او با بنی‌آدم.

16. زیرا که دروازه‌های برنجین را شکسته، و بندهای آهنین را پاره کرده است.

17. احمقان به‌سبب طریق شریرانه خود و به‌سبب گناهان خویش، خود را ذلیل ساختند.

18. جان ایشان هر قسم خوراک را مکروه داشت و به دروازه‌های موت نزدیک شدند.

19. آنگاه در تنگی خود نزد خداوند فریاد برآوردند و ایشان را از تنگیهای ایشان رهایی بخشید.

20. کلام خود را فرستاده، ایشان را شفا بخشید و ایشان را از هلاکتهای ایشان رهانید.

21. پس خداوند را به‌سبب رحمتش تشکرنمایند و به‌سبب کارهای عجیب او با بنی‌آدم.

22. و قربانی‌های تشکّر را بگذرانند و اعمال وی را به ترّنم ذکر کنند.

23. آنانی که در کشتیها به دریا رفتند، و در آبهای کثیر شغل کردند.

24. اینان کارهای خداوند را دیدند و اعمال عجیب او را در لجّه‌ها.

25. او گفت پس باد تند را وزانید و امواج آن را برافراشت.

26. به آسمانها بالا رفتند و به لجّه‌ها فرود شدند و جان ایشان از سختی گداخته گردید.

27. سرگردان گشته، مثل مستان افتان و خیزان شدند و عقل ایشان تماماً حیران گردید.

28. آنگاه در تنگی خود نزد خداوند فریاد برآوردند و ایشان را از تنگیهای ایشان رهایی بخشید.

29. طوفان را به آرامی ساکت ساخت که موجهایش ساکن گردید.

30. پس مسرور شدند زیرا که آسایش یافتند و ایشان را به بندرِ مرادِ ایشان رسانید.

31. پس خداوند را به‌سبب رحمتش تشکّر نمایند و به‌سبب کارهای عجیب او با بنی‌آدم.

32. و او را در مجمع قوم متعال بخوانند و در مجلس مشایخ او را تسبیح بگویند.

33. او نهرها را به بادیه مبدّل کرد و چشمه‌های آب را به زمین تشنه.

34. و زمین بارور را نیز به شورهزار، به‌سبب شرارت ساکنان آن.

35. بادیه را به دریاچه آب مبدّل کرد و زمین خشک را به چشمه‌های آب.

36. و گرسنگان را در آنجا ساکن ساخت تا شهری برای سکونت بنا نمودند.

37. و مزرعه‌ها کاشتند و تاکستانها غرس نمودند و حاصل غلّه به عمل آوردند.

38. و ایشان را برکت داد تا به غایت کثیر شدند و بهایم ایشان را نگذارد کم شوند.

39. و باز کم گشتند و ذلیل شدند، از ظلم و شقاوت و حزن.

40. ذلّت را بر رؤسا می‌ریزد و ایشان را در بادیهای که راه ندارد آواره می‌سازد.

41. امّا مسکین را ازمشقّتش برمیافرازد و قبیله‌ها را مثل گله‌ها برایش پیدا می‌کند.

42. صالحان این را دیده، شادمان می‌شوند و تمامی شرارت دهان خود را خواهد بست.

43. کیست خردمند تا بدین چیزها تفکّر نماید؟ که ایشان رحمتهای خداوند را خواهند فهمید.