Ijobowa Chapter 41

1. Wyciągnieszże wędą wieloryba? albo sznurem utopionym w języku jego?

2. (40:21) Izali zawleczesz kolce przez nozdrza jego? albo hakiem przekoleszli czeluść jego?

3. (40:22) Izalić się będzie wiele modlił, albo z tobą łagodnie mówić będzie?

4. (40:23) Izali uczyni przymierze z tobą, a przyjmiesz go za sługę wiecznego?

5. (40:24) Izali z nim będziesz igrał jako z ptaszkiem, a uwiążesz go dziatkom twoim?

6. (40:25) Sprawiże sobie nad nim towarzystwo ucztę, a podzielą go między kupców?

7. (40:26) Izali zawadzisz hakami za skórę jego, a widelcami rybackiemi za głowę jego?

8. (40:27) Połóż tylko nań rękę twą, ślubujęć, że nie wspomnisz więcej na bitwę.

9. (40:28) Oto nadzieja ułowienia jego omylna jest; izali i wejrzawszy nań człowiek nie upada?

10. (41:1) Niemasz tak śmiałego, coby go obudził; owszem któż się stawi przed twarzą moją?

11. (41:2) Któż mi co dał, abym mu oddał? cokolwiek jest pod wszystkiem niebem, moje jest.

12. (41:3) Nie zamilczę członków jego, ani silnej mocy jego, a grzecznego kształtu jego.

13. (41:4) Któż odkryje wierzch odzienia jego? z dwoistemi wędzidłami swemi któż przystąpi do niego?

14. (41:5) Wrota gęby jego któż otworzy? bo strach około zębów jego.

15. (41:6) Łuski jego mocne jako tarcze, bardzo ściśle spojone.

16. (41:7) Jedna z drugą tak spojona, że wiatr nie wchodzi między nie.

17. (41:8) Jedna do drugiej przylgnęła, ujęły się, a nie dzielą się.

18. (41:9) Kichanie jego czyni blask, a oczy jego są jako powieki zorzy.

19. (41:10) Z ust jego lampy wychodzą, a iskry ogniste wyrywają się.

20. (41:11) Z nozdrzy jego wychodzi dym, jako z garnca wrzącego, albo kotła.

21. (41:12) Dech jego węgle rozpala, a płomień z ust jego wychodzi.

22. (41:13) W szyi jego przemieszkuje moc, a boleść przed nim ucieka.

23. (41:14) Sztuki ciała jego spoiły się, całowite są w nim, że się nie porusza.

24. (41:15) Serce jego twarde jako kamień, tak twarde, jako sztuka spodniego kamienia młyńskiego.

25. (41:16) Gdy się podnosi, drżą mocarze, a od strachu oczyszczają się.

26. (41:17) Miecz, który go sięga, nie ostoi się, ani drzewce, ani strzała, ani pancerz.

27. (41:18) Żelazo poczyta sobie za plewę, a miedź za drzewo zbótwiałe.

28. (41:19) Nie upłoszy go strzała, a jako źdźbło są u niego kamienie z procy.

29. (41:20) Strzelbę sobie poczyta jako słomę, a pośmiewa się z szermowania włócznią.

30. (41:21) Pod nim są ostre skorupy; ściele sobie na rzeczach ostrych jako na błocie.

31. (41:22) Czyni, że wre głębokość jako garniec, a że się mąci morze jako w moździerzu.

32. (41:23) Za sobą jasną ścieszkę czyni, tak, że się zdaje, iż przepaść ma siwiznę.

33. (41:24) Niemasz na ziemi równego mu, który tak stworzony jest, że się niczego nie boi.

34. (41:25) Wszelką rzecz wysoką lekce waży; on jest królem nad wszystkiemi srogiemi zwierzętami.